De avonturen van Polke en zijn wandelvriendjes

Het licht tussen de wortels van de oude eik werd langzaam sterker. Het was geen fel licht, maar een warme gloed, alsof iemand een klein lampje onder de grond had verstopt. “Wat is dat?” fluisterde Lotte, het meisje met de grote pet.

Polke deed een stap naar voren. Zijn vrolijke pas was verdwenen. Voorzichtig schoof hij wat bladeren opzij en daar lag hij: een grote, platte steen, half verborgen in de aarde bij de Curfsgroeve.

In het midden van de steen stond een teken gekrast. Een cirkel en daarin een slingerend pad. Max knielde neer. “Is dat een soort kaart?” Polke schudde meteen zijn hoofd. “Nee. Nee, dat is het niet.” Zijn stem klonk sneller dan normaal. “We moeten hier weg.”

Opa Piet keek aandachtig naar het teken. “Ik heb dit eerder gezien,” zei hij langzaam. “Heel lang geleden. In een oud boek over het Heuvelland.” Polke keek hem scherp aan. “Wat voor boek?”

“Een boek over wandelpaden,” antwoordde opa. “Paden die niet voor iedereen zichtbaar zijn.” Het meisje strekte haar hand uit naar de steen. Op het moment dat haar vinger het teken raakte, voelde ze warmte. “Hij lijkt wel te leven,” zei ze verbaasd.

De steen begon zacht te trillen. Het teken lichtte op, net als eerder tussen de wortels. Polke deed een stap achteruit. “Niet aanraken!” riep hij. Te laat. De grond onder de steen begon te brommen, heel diep, alsof het Heuvelland zelf wakker
werd.

De lucht voelde dikker. Zwaarder. Max keek naar Polke. “Hoe weet jij dit allemaal?” Polke wreef nerveus in zijn handen. “Omdat ik dit teken al ken,” zei hij zacht. “Waarvan dan?” vroeg opa Piet. Polke keek weg, het bos in. “Van vroeger.” “Maar jij bent toch
gewoon Polke? Hoe bedoel je vroeger?” zei Lotte.

Polke glimlachte flauwtjes. “Niet altijd,” fluisterde hij. De gloed doofde plotseling. De steen werd weer koud en stil, alsof er niets was gebeurd. Het bos hield zijn adem in.

Polke pakte zijn stok steviger vast. “We moeten verder,” zei hij. “Het pad wacht niet.”“Welk pad?” vroeg Max. Polke keek naar een smalle opening tussen de struiken, een doorgang die er een moment geleden nog niet was. “Een pad dat alleen verschijnt,”
zei hij, “als het teken is gevonden.”

Zonder om te kijken zette hij de eerste stap.