Het pad dat niet op de kaart staat

Het zwevende pad leek te wachten. De wandelvriendjes stonden stil. Niemand durfde als eerste een stap te zetten. De grond onder hun voeten voelde stevig, maar het pad voor hen… dat voelde anders. Lichter. Alsof het elk moment kon verdwijnen.

“Dat pad ligt daar echt niet,” zei Max. Polke knikte. “Niet voor iedereen.” Voorzichtig zette hij zijn voet op het pad. Het licht onder zijn schoen werd feller, maar het pad bleef liggen. Sterk genoeg. “Zie je?” zei Polke. “Het houdt me.”

“Waarom jou wel?” vroeg Lotte. Polke keek even achterom. “Omdat ik het ken.” Opa Piet fronste. “Ik loop hier al meer dan vijftig jaar,” zei hij. “Dit pad heb ik nog nooit gezien.” “Dat is precies de bedoeling,” antwoordde Polke.

Eén voor één volgden ze hem. Met elke stap werd het pad duidelijker. Achter hen vervaagde het langzaam, alsof het alleen bestond zolang ze erop liepen. De jongen keek om. “Als we omdraaien…?” “Dan is het weg,” zei Polke.

Ze liepen hoger en hoger. Onder hen zagen ze het Heuvelland: groene heuvels, slingerende paden, kleine groepjes wandelaars die niets doorhadden. “Waar zijn we?” vroeg het meisje met de grote pet. “Op een pad tussen vroeger en nu,” zei Polke.

Opa Piet bleef staan. “Dat klinkt als iets uit een film.” Polke glimlachte. “Alle goede wandelingen zijn toch als iets moois uit een film.” Plots verscheen er een houten paaltje midden op het pad. Geen bordje, geen pijlen. Alleen een ingekerfd teken: de cirkel met het slingerende pad.

Polke verstarde. “Dat teken weer,” fluisterde Max voorzichtig. Polke liep er langzaam naartoe. Hij raakte het paaltje aan. Het voelde warm, net als de steen eerder. “Wie zet dat hier nu neer?” vroeg Lotte. Polke antwoordde niet meteen. Hij was zo onder de indruk “Het pad maakt zichzelf,” zei hij uiteindelijk. “Maar alleen als het nodig is…”

Toen begon de lucht te trillen. In de verte klonk het geluid van voetstappen. Maar niet van iemand uit hun groep. “Zijn er nog meer wandelaars?” vroeg Opa. Polke keek gespannen om zich heen. “Niet zoals wij…”

Uit de mist voor hen verscheen een silhouet. Lang, met een wandelstok, maar vriendelijk op het eerste oog en iemand die precies wist waar hij liep. Polke fluisterde: “Hij heeft me gevonden.” “Wie?” vroeg het Lotte. “Wie?!”

Maar voordat Polke kon antwoorden, stapte de figuur het licht in en keek Polke recht aan alsof hij hem al zijn hele leven kende…