De avonturen van Polke en zijn wandelvriendjes

Er was eens… een ochtend, waarop de zon voorzichtig boven de heuvels van het Heuvelland gluurde en toen stond Polke al klaar. Met zijn stok over zijn schouder en zijn knapzak stevig vastgebonden, stapte hij vrolijk het kronkelpad op bij de schansweg. Vandaag was geen gewone dag, dat voelde hij aan zijn wandelschoenen.

Onderweg kwam hij zijn eerste wandelvriendjes tegen: Lotte, een meisje met een veel te grote pet en Max, een jongen die elke steen wilde tellenen en opa Piet, die vertelde dat hij hier vroeger ook al liep. Polke kende het pad als geen ander. Hij wist waar het smal werd, waar de vogels altijd zongen en waar je even stil moest zijn.

“Hoe weet jij dat allemaal?” vroeg Lotte met haar veel te grote pet. Polke glimlachte. “Gewoon… goed luisteren,” zei hij.

Plots waaide er een zachte wind door de bomen. De bladeren ritselden anders dan normaal. Het leek wel alsof het bos fluisterde. Polke bleef staan. Zijn glimlach verdween heel even.

“Hoorden jullie dat?” vroeg hij. De anderen schudden hun hoofd. Toen klonk het opnieuw. Heel zacht. Maar duidelijk. “Polke…”  Polke keek het bos in, zijn hart klopte sneller.

Iets, of iemand, riep zijn naam.