De avonturen van Polke en zijn wandelvriendjes

Het pad liep dieper het bos in bij Het Meerssenerbroek. De bomen stonden hier dichter op elkaar dan elders in het Heuvelland. Hun takken bogen naar elkaar toe, alsof ze geheimen deelden die niemand anders mocht horen. Polke liep voorop. Zijn stappen waren rustiger dan anders.

“Waarom is het hier zo stil?” fluisterde Lotte met de grote pet. Polke stak zijn hand op. “Het is hier nooit stil,” zei hij zacht. “Je moet alleen weten hoe je moet luisteren.”

De wandelvriendjes bleven staan. Zelfs opa hield zijn adem in. Eerst hoorden ze niets. Geen vogels. Geen wind. Geen voetstappen.

En toen… Ritsel. Het kwam van alle kanten tegelijk. Niet hard, maar duidelijk. Alsof duizenden blaadjes tegelijk wilden praten.

“Hoorden jullie dat?” vroeg Max. Polke knikte langzaam. Zijn ogen gleden langs de stammen, van wortel tot kruin. “Het bos herkent ons,” zei hij. “Ons?” vroeg opa Piet. Polke aarzelde. “Mij,” verbeterde hij zich snel.

Ze liepen verder. Hoe dieper ze het bos in gingen, hoe sterker het gevoel werd dat ze bekeken werden. Niet op een enge manier, maar alsof het bos nieuwsgierig was.

Bij een enorme oude eik bleef Polke staan. De boom was zo dik dat vier kinderen elkaars handen moesten vasthouden om hem heen te kunnen. Polke legde zijn hand op de bast. “Dag,” fluisterde hij.

Tot verbazing van iedereen begon de boom zacht te kraken. En uiteindelijk gaf de boom zelfs antwoord! “Je bent laat,” zei de boom. De kinderen keken Polke met grote ogen aan. “Praat… praat die boom tegen jou?” vroeg Lotte. Polke haalde zijn hand weg en lachte snel. “Bomen praten tegen iedereen, maar niet iedereen hoort het.”

Maar zijn lach was anders dan normaal. De wind stak op. De bladeren begonnen harder te ritselen. En toen klonk het. Niet van één boom, maar van het hele bos tegelijk. “Het is bijna tijd, Polke.” Polke verstijfde. Zijn knapzak bungelde stil aan zijn stok.

“Waarvoor?” fluisterde Max. Polke slikte. Hij keek naar het pad dat verder het bos in verdween. “Voor iets wat ik jullie al veel eerder had moeten vertellen,” zei hij zacht.

En precies op dat moment zagen ze iets oplichten tussen de wortels van de pratende boom…